mans

mans
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris felicidad. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris felicidad. Mostrar tots els missatges

dimecres, 16 d’abril del 2014

INVASIVOS O APASIONADOS: ¿QUÉ ES LO QUE SOMOS?

Cuántas veces hemos tenido malas sensaciones con los demás cuando nos han tachado de invasivos, entrometidos, directivos, o incluso manipuladores, sin ser esa nuestra intención, ni mucho menos producir ese efecto y consecuente reacción.

Por ello me gustaría hablar del "apasionamiento" y diferenciarlo en lo posible del concepto “invasivo”.




La pasión puede definirse como una emoción o un sentimiento muy fuerte hacia alguna persona, creencia, idea u objeto al/a la que centramos la mayor parte de nuestra atención y dedicación mientras nos sentimos de esa forma. 
Lo que deseamos nos satisface, y eso aumenta o mantiene el nivel de pasión.

En cambio, la base de ser invasivo está en el dominio, en otras palabras, en el poder, y esa sensación de fortaleza y control nos puede llevar a la felicidad, igual que en el caso de ser apasionado. 
En este caso, lo que queremos nos hace sentir poderosos, fuertes, y eso aumenta o mantiene el nivel de dominio.



Desde un punto de vista psicológico resulta interesante lo fácil que resulta confundir y malinterpretar a ambos tipos de personas, por lo que creo conveniente explicar como son y reaccionan estas personas por sí mismas y ante los demás.

La “persona apasionada” (PA), se caracteriza por vivir intensamente todo aquello que le ocurre, imagina o desea. 
Está tan ilusionada con lo que siente que no suele darse cuenta del efecto que provoca en los demás. 
Es entusiasta hasta lo inimaginable, y parece que su energía brota sin parar desde su interior. 
Está en todas partes y sin ser consciente genera cierta inquietud y, en ocasiones, rechazo debido a su particular actitud, que puede considerarse de excesiva vehemencia. 
No repara en lo que es correcto sino en lo que desea, y precisamente eso favorece conductas impulsivas que pueden acarrearle consecuencias. 
No se desanima con facilidad y es muy persistente con lo que quiere conseguir aunque sea difícil y tenga pocas posibilidades de tener éxito. 
Suele ser considerada como una personalidad densa, con aparente falta de tacto y de control emocional. 


La “persona invasiva” (PI), necesita el reconocimiento y busca dominar al otro para sentir su propio poder. 
Su objetivo principal es el control de la situación y tener bajo su dominación a toda persona que tenga a su alcance. 
Lo vive como una necesidad imperiosa que debe conseguir como objetivo, actuando con toda su consciencia y la dureza necesaria para tener lo que quiere. 
No parece importarle el daño que puede causar ni la influencia negativa que genera al otro. 
No es considerada ni pretende serlo. 
Solo le vale ganar y a cualquier precio. 
No suele tener buena prensa ni un soporte por parte de los demás. 
Siempre está en un constante estado de alerta porque no sabe cuándo puede perder aquello que le ha costado tanto conseguir.




Lo más complejo e inverosímil, es como siempre, la combinación de ambos, dando como resultado un complejo perfil de cuidado.

¿Cómo es y cómo funciona un “apasionado invasivo” (AI)?

En este caso, todas las alertas son pocas, ya que nos encontramos ante un auténtico muro en el que colisionamos una y otra vez. 
Por un lado será una especie de torbellino que encontraremos en todas las actividades, conversaciones, o cualquier cosa que se nos ocurra. 
Son personas que carecen por completo de límites tanto con respecto a sí mismos como con respecto a los demás. 
Si fueran un día de la semana serían el jueves, y si fueran un día del mes, el 15 (son el ingrediente esencial de toda receta).

Y lo más importante y característico de su personalidad y funcionamiento es que no se dan cuenta de hasta qué punto pueden llegar a desgastar a los que les rodean, pareciéndoles increíble que los rechacen o los eviten la mayor parte del tiempo posible. 
Se sienten incomprendidos y duramente juzgados sin entender el porqué y pueden llegar a extremos de sentirse ellos las “víctimas propiciatorias” del egoísmo y desconsideración de los demás.

Estoy seguro de que todos conocemos a alguien con esas características y ese comportamiento.

En estos casos, no necesariamente el producto resultante de la mezcla [persona apasionada + persona invasiva] contiene lo mejor de cada factor, sino más bien, todo lo contrario. 
El AI, es así. 
En realidad no pretende causar problemas, pero si no sabe administrarse o contenerse, puede llegar a ser letal. 
Literalmente funde a los que les rodean como si fueran copos de nieve al sol.


El problema radica en que no siempre podemos encontrar la manera de evitarlos, y ello conlleva un sacrificio personal que es difícil de aceptar. 
Algunas opciones a intentar podrían ser:

- No proporcionarles información personal ni motivadora. Cuanto más aburridos seamos menos atención recibiremos por su parte.

- No creer todo lo que nos dicen con esa seguridad aparente de saberlo absolutamente todo. Solemos acabar con la sensación de ser poco capaces y de tener más miedos y complejos de los que en realidad tenemos.

- No debemos creer todo lo que nos cuentan. Parece que no sabemos organizarnos, vivir la vida o disfrutar de nuestro ocio cuando lo tenemos.

- No personalizar nunca la opinión que nos den. Podemos pensar sobre ello y aplicarlo a nuestra conveniencia, pero no cambiar nuestro modelo por el que nos ofrecen como único y veraz.

La huida masiva de este tipo de personas no nos soluciona el problema, por lo que debemos ser más receptivos con nuestra propia elección de a que distancia queremos estar.



Eso no quiere decir que todos los AI sean iguales ya que, afortunadamente, las personalidades de un mismo tipo aunque parecidas tienen gradientes de intensidad.

En algunos casos los AI son plenamente aceptados cuando su equilibrio interno les permite ser más conscientes de su capacidad de adaptación (familiar, social, profesional y personal) y como interactuar de un modo adecuado sin consecuencias negativas para nadie.

Aparecen entonces modelos personales que generan admiración y un trato destacado y benevolente que les permite realizarse a todos los niveles y sentir que no sólo son aceptados sino que a demás, sirven como referencia a muchos de los que les acompañan.



Cuando era niño me enseñaron una “máxima” que creo representativa para aplicar en lo posible: a veces los extremos no son la elección más conveniente. 
La moderación no es siempre una justificación cobarde ni una excusa para no decidirse. Teniendo en cuenta este principio, podemos continuar siendo nosotros mismos con menor carga ansiosa, ya que en las ocasiones que decidimos ser extremos, aumenta el riesgo de equivocarnos, y por consiguiente, aumenta de igual manera nuestra tendencia a sentir y manifestar ansiedad.

Sólo la experiencia acumulada en multitud de situaciones parecidas puede ayudarnos a elegir la opción más conveniente, que no necesariamente ha de ser la que deseamos o la que necesitamos.

Saber elegir implica mejorar nuestra calidad de vida práctica, pero no siempre la de nuestra vida emocional. Por ello mostramos actitudes invasivas, apasionadas o mixtas según el momento que vivimos y la situación que se desencadena.



dissabte, 13 d’abril del 2013

LA PERSEVERANCIA

Normalmente suele ser muy difícil mantener un esfuerzo constante y continuo para obtener algo. Tendemos a cansarnos mucho cuando no podemos alcanzar nuestro objetivo y acabamos rindiéndonos al no ser capaces de continuar.

¿Qué nos ha ocurrido?

La respuesta es sencilla.

Como cualquier objetivo en la vida, tendemos de forma inconsciente a adjuntarle una fecha de caducidad. 

Lo explico mejor. Si en un tiempo determinado no he conseguido lo que esperaba, suelo dejar de hacer el esfuerzo que requería ese trabajo. 
Me he cansado, me he desanimado y, a partir de ahí, he empezado a pensar que no era posible y que estaba perdiendo el tiempo.
Pero eso no es cierto, al menos, no del todo. 




Las justificaciones racionales aparecen por doquier, y como sabemos estructurarlas en una base lógica, nos auto-convencemos de que ya no podíamos hacer nada más. 
El problema es que acabamos creyéndonos esa explicación, y por si eso no fuera suficiente, se lo contamos a los demás hasta que obtenemos por su parte la confirmación de lo que esperábamos. 

Hay que reconocer que podemos ser muy hábiles en explicarlo prácticamente todo, pero a la vez, tremendamente inconsistentes en el momento de intentar engañarnos a nosotros mismos. Pero de hecho, de una forma u otra, casi siempre lo acabamos consiguiendo. 

La perseverancia, sería entonces una capacidad personal en continuar luchando por aquello que sentimos que queremos conseguir, independientemente de los problemas asociados a nuestro objetivo propuesto.

Si tenemos perseverancia, podemos seguir intentando hacer lo que queremos de un modo u otro. Es como la gasolina del coche: sin ella, por increíble que sea el vehículo, no avanzará ni un centímetro.
De ahí su gran importancia. 
Perseverar no implica necesariamente conseguir, sino más bien continuar hacia lo que buscamos, por muchas dificultades que surjan o problemas a resolver que puedan entretenernos mucho. 



Y es que la Naturaleza es sabia. 

La perseverancia no debería depender de ninguna variable física ni emocional (tiempo, dinero, esfuerzo, agotamiento, desánimo, etc.).

Si somos altos o bajos, rubios o morenos, blancos o negros, no hay otra posibilidad que aceptarlo, ya que nos viene dado, pero el ser perseverante se puede aprender o no. Y esa es la magia del ser humano, su gran capacidad de aprender aquello que le hará más fácil su vida, sus sentimientos y emociones, y su sentido de afirmación personal respecto a sus muchas elecciones a lo largo de su vida.

Perseverar es necesario como respirar. De ello depende en gran manera el como nos sentimos, y por lo tanto, el grado de satisfacción personal por lo que somos, estamos y hacemos.

Curiosamente, en la mayoría de los casos, olvidamos que nuestra capacidad de perseverar, era mucho más eficaz de niños que en la actualidad.

Recordemos que aprendimos a caminar, a hablar, a entender, a expresar lo que necesitábamos y sentíamos, a ser independientes, a socializarnos  a prácticamente todo. Y curiosamente no importaba demasiado que tardáramos más o menos tiempo, pero gracias a nuestra perseverancia, acabábamos consiguiendo los objetivos necesarios para continuar.

A medida que la realidad de la vida nos va imponiendo sus limitaciones, progresivamente, nos parece que tenemos que ser mucho más prudentes y restringidos en lo que queremos y en como conseguirlo. 






Nos refugiamos en las explicaciones que nos sirven de excusa pero que justifican sobradamente lo que ya no vamos a hacer.
Es aquí, donde empieza a enfermar nuestra perseverancia y a no tener la capacidad de hacernos disfrutar como cuando estaba sana.

Desafortunadamente, envejece prácticamente a la misma velocidad que nuestro cuerpo físico. Y lo más triste y desesperante es que parece que lo aceptamos sin plantearnos alternativa alguna.

Nos hemos dejado vencer una vez más por la supuesta seguridad de lo que conocemos y aceptamos como adecuado por haber generado una costumbre de tolerarlo.

Si al principio nos movía casi únicamente la ilusión y el deseo, cada vez más nos mueve la necesidad y el miedo, para acabar anclado en una situación absolutamente estática, que por decir algo, es totalmente aséptica, sin matices definidos y con una cantidad de rutina desarrollada muy difícil de digerir.

La perseverancia es lo que nos hace recordar lo que fuimos, y lo que debería infundirnos esa rabia vital que nos aleja cada vez más de nuestro propio origen, a nivel de deseos y satisfacciones personales.

Evidentemente existen muchas personas capaces de darse cuenta y superar ese estado, pero creo que aún son insuficientes ante una gran mayoría que ha dejado de sentir la perseverancia como una forma de lucha adaptativa y gratificante.

Seamos de nuevo exploradores de nuestra vida, y encontremos la forma de volver a sonreír y a ser felices tal como hace años lo fuimos una vez, y no permitamos que la falta de perseverancia nos infecte hasta el punto de ensuciar nuestras ilusiones o emociones más vinculantes, justificando de modo racional que ya no somos unos niños y que debemos centrarnos en una realidad aburrida, monótona, sin cambios (a ser posible), porque eso es ser un adulto “serio y responsable”.

Entiendo que ya no somos niños y que no podemos volver a serlo, pero no debemos perder ese recuerdo ni enterrarlo en el fondo de nuestra consciencia.

Que no seamos niños, no significa que no podamos sentir como ellos, que no volvamos a tener ilusiones, proyectos y posibilidades de elección por extrañas que parezcan. 





Y si os dais cuenta, en muchas ocasiones cuando nos ven felices y animados, nos dicen que parecemos niños. Y son esas mismas personas las que en el fondo, aunque no quieran reconocerlo y nos “riñan” por sentirnos así, envidian lo que ven en nosotros que ahora ya no tienen, y lo único que pueden hacer para soportarlo es cuestionar que nosotros aún sigamos con esa sensación.

Si estamos vivos, al menos que lo parezca.

No nos dejemos engullir por el paso cansino del tiempo, que por si mismo, no nos aporta nada.

Perseveremos un poco cada día, en tres dosis: por la mañana al levantarnos, un poco antes de comer o inmediatamente después, y por la noche antes de acostarnos.

Esta receta sólo es para vosotros. No la comentéis con nadie. No os van a creer. Es muy económica y no la controlan laboratorios farmacéuticos ni la prescriben los médicos de forma habitual. Por esa razón, quizás no sea bien vista a nivel general.

Si os sirve de algo, yo personalmente, hace mucho tiempo que lo hago, y debo decir, que a demás de hacerme sentir muy bien, nunca he notado molestias por efectos secundarios.

Salud para todos.





Un proverbio Chino dice lo siguiente:


"Tenéis los colores,
tenéis el pincel,
pintad el Paraíso,
y entrar luego en él."










diumenge, 11 de novembre del 2012

SIGUES FELIÇ

No és tant difícil intentar ser una mica mes feliç, de debò, no ho és tant. Son moltes petites coses que ens poden ajudar a arribar a un estat personal mes profitós i satisfactori del que vivim, i les tenim al costat en el dia a dia.

Creure en nosaltres mateixos, anar superant els obstacles i continuar sense que el desànim ens freni, buscar sempre les millors opcions en tot allò que fem, tenir paciència i resistència per no deixar-nos atrapar pel pessimisme, son actituds bàsiques i molt importants per aconseguir ser mes feliços.

No, de debò, no és tant difícil. Proveu-ho. Ja m’ho direu.

dimarts, 23 d’octubre del 2012

FELICIDAD

Con los años, uno, si lo intenta, puede darse cuenta de la suerte que tiene: familia que le apoya, amigos incondicionales, trabajos gratificantes, expectativas e ilusiones hacia un futuro prometedor, etc., o por el contrario, considerar que todo lo que le rodea es un auténtico calvario que no hace otra función que la de complicarle su vida en todos los aspectos posibles e imaginables, y que vivir de este modo no resulta grato ni fácil.

¿Por que digo esto?, pues para que nos demos cuenta de que la vida es como es y que nos pasa lo que nos pasa, y que en muchas ocasiones, nos dejamos llevar más por el desánimo y la situación que vivimos que por lo que podríamos hacer para cambiarla. Nos quejamos, pero continuamos haciendo lo mismo. Envidiamos lo que no podemos tener y pretendemos que sea algo externo a nosotros lo que modifique nuestra actitud.


Digo esto para que nos tomemos un pequeño intervalo de tiempo y reflexionemos sobre lo que ocurre: hemos olvidado algo muy sencillo y simple, pero de vital importancia, y no es otra cosa que disfrutar de todos aquellos momentos a lo largo del día en que hemos estado en paz, sentido placer o que han permitido relajarnos un poco.

Son ese cúmulo de pequeñas cosas aparentemente insignificantes, las que de verdad, pueden hacernos algo más felices de lo que creemos en la vida que se desarrolla en nuestro alrededor actual dadas las circunstancias.

Ese pequeño ejercicio, puede resultar muy útil, os lo aseguro.